شمارهٔ ۳۳۳

تغافلها زد اما شد نگاهی عذر خواه من که سد ره گشت بر گرد سر چشمش نگاه من مرا چشم تو افکند از نظر اما نمی پرسی که جاسوس نگاه او چه می خواهد ز راه من برای حرمت خاک درت این چشم می دارم که گرد آلوده هر پایی نگردد سجده گاه من به کشت دیگران چون باری ای ابر حیا خواهم که گاهی قطره ای ضایع شود هم بر گیاه من رقیبا پر دلیری بر سر آن کوی و می ترسم که تیغی در غلافست این طرف یعنی که آه من کمان شوق پر زور است و تیر انداز دیوانه خدنگی گر نشیند بر کسی نبود گناه من خطر بسیار دارد مدعی خود نیز می داند اگر وحشی نیندیشد ز خشم پادشاه من