Bırak Anılar Duru Kalsın

kaç zamanın kırıklarında dayanılmaz eş olan yalnızlıklarda daha ne kadar dayanılır bir başına bu akşam bir hoşum dokunma olmak var ya varlığınla yoklarda bırak titresin yüreğin bam teli titresin tenin kırılsın gecenin beli gel var bana yılların yoksunluğunda en hırçın rüzgarla en hoyrat yanımla gel bir dokun gel bir kokla da anlar bir gül goncası olsun açsın ağustos güneşinde kavrulmasın yapraklar susuz kalmasın çatlamasın özlemle topraklar gel yeter ki duru kalsın anılar yaşanacaklarda dağılsın karanlıklar kovaladıkça kaçan hep yoran yokuşa koşan sen kaçan yitik zaman ben zamansız akan kaybolan yıllar yaşanmaz bir daha iki bende bir olan aşk yaşandıkça anlamlanan (ay) sızım arasan da bulamazsın yorma sana akan bu sevgi pınarını yeter bu sıla yeter bu yönsüz pusula bil ki bir gün gelir o pınarda kurur beni vuran bu sevgi senide vurur.