Direngen Yarım Umut Kırıntıları
V
0
Altın Yaprak
ey masumiyetin erdemin saflığında
eğer kirlenmemiş bir akarsu kalmışsa
ülkemin güneş çekilirken tepelerinden
seyredilirken üzüm sarkıtlı kızıl akşamlar
üşürüm ocak kıskacı gün batımlarında
bu toprak
bu mavi beyazın sarmalında
gökyüzü hüzün bulutlarıyla kaplıyken
bir yetim öksüzlüğünde büyür acılar
buz tutulu sarkık bıyıklardan
o tetiği çeken sen misin çocuk
hiç baktın mı
gülen o can sıcağı gözlere
gördün mü
içindeki derin kırıklıkların izini
canımdan can alınırken
kalmış olsa da
yarım umut kırıntıları
sende varsın a çocuk
içimin titreyen yanında
ah ne yazık varmadın farkına
varamazdın
vardırmazlardı
kül renkli bulutlar kaplıyken
varız oysa
yaşatmaya yeşertmeye
içimde hep bir sızı
güne sancılı kan güllerinde
ağlıyor kanıyor içim
öfkemi dolayıp yürüyorum
çoğul türküler dilimde
toprak
gök
kan kusmakta
kusmasın
büyümesin nefret
uzanan elim sende
gel kardeşim gel
bölüşelim kardeşçe
dar edelim
yaşanası güzelim dünyayı
bize yaşamı dar eden
o karanlığın sahibi "ucubeye'
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş