Krizantem

(Günler sancılı ağrısında hep karabasan Geçerken gün günden alınan mirasla Çiçekler solmadan şafaklar vurulmadan Sözüm vardı eseyim dedim bir canıma) Sen uzak sıradağların Yangınından kopup gelen Bir özlem türküsü rüzgârısın Gün açımlarının salınımında Seninle anlamlanır Sadakat ak renginle Sökün ederken gün alacası Yangın bir kırmızı dolanır Kement olur boğadımda İç geçirişin sessiz isteği Kanayan akşamlarda Aşkın pembe ayrıcalığı Güneşten alınan sarı bir günle Kamaştırırsın Arayışın izini süren gözleri Sorgusuz vurguların Kalmıştır karşılıksız sevgide Dağların sesiz yankısında Mor bir hüzün kaplayınca Salınır buruk bir iç geçiriş Gece kaçaklarının doruğuna Sen renklerin hasında Krizde kriz büyüten ülkem gibi Yürek sarmalımda Kış üşümelerinde büyütüp Savrulmalara inat hazanda Doğarsın bahara gebe sonbaharda Vermişsek bu uçkun mavi yüreği Kısa ömürlü olmayan sevdalara Yakmışsak nice zindan geceleri Sevmişsek Ölümüne sonsuz sınırsız aşkla Kaldıkça aynı su aynı kabında Tez solarsın yokluk ayazında Bilirim direnirsin kışlara karşın Isınırsın doğudan esen rüzgârla Ateş ellerim ateş gözlerim İki ayaklı sancı ülkem krizim Solmamacasına bendesin Bahar sancılı Krizantem çiçeğim.