Ama Bu Bir Şehir Masalı

gece kara ay yalnız kırgın bir aşk hikayesi bakışlar bozkır ıssız yüzlerde zaman izi düşlerin sönmüş mumu saçlarının krizantem gecesi taşırım yüzünün uçurumunu gözlerin hasret sisi o ilk bakışındaydı ayrılık dallarına gözyaşı yürüdü ağır ağır bir ölüm aşkla birlikte büyüdü zaman kederin güz vakti umut göçmen kuştu vuruldu düşlerin külden evleri yerle bir oldu savruldu gülün kırağısı bülbülün yası rüzgarların inlediği camlara yazdığı yağmurların söze dökülmez bizimkisi başkalaşır zamanla gülüşün başka yaşamlarda-unutuşlarda görsem tanımam belki gün olur ama arar o gülüşü ölünceye dek içimdeki viranede uçan kelebek kanadı kan mavisi yollarında güller yansın kuşların göçsün göğümden gittiğin yolları yık şivan düşsün şarkıların yakamozuna dokunduğun çiçekler açmasın gayri hep sürsün bu güz senfonisi neresinde kanarsa kanasın bu şehrin aşkımızın yara izi sulara düşerdi suretlerimiz gümüşservilerdik dalgalarda gecelere yıldız yağardı bakışların yalnızlıkları insan kılardık aşkla anıların bulutlarında dolaşır kalan her adımı cehennem bu şehirde bu derdi çeker mi giden ayrılık kalbin bileyisi kanatır her solukta yeniden şimdi anımsamaz bizi bu lanet şehir eskisi yankılanır kalbin kıvrımlarında hicranlarda yanan düş çığlıkları gencecik ölmeye benzer yüreğin yarım kalmış coşkuları kapaklanır ansızın uçurumlardan gülüşün gül atlıları ipeği bin parçaya yırtılır uykuları aşılmaz gecenin dağları uzun yol otobüslerinde başlar yağmurlara gelip -yağmurlara giden buğulu camlarında silinmez bir iz dudaklarından kalmış olmalı bu caddeler bu sokaklar bu rüzgar savurur yapraklarımızı ama bu bir şehir masalı bu sensiz çöl ıssızlarda o varılmaz uzaklarda yaprağa döndüğüm rüzgarda acım yarama ilaç olsun umudun al bir bulut dağlarda yırtılmış yakılmış şarkılarda geceyi boğan bu efkârda yar yaran kalbime taç olsun