Nü

(Akar Şiir Pınarın Gürül Gürül Sarnıçlarından Sana Çağlardım Yokluğunun Yakıcılığından) çoban yıldızıydın göz kırpan kan ter içinde tenimde kalan öperdim geceyi dudaklarından yalnızlıkları kanatırcasına vuran nü resimler çizerdim düş denizinde renk cümbüşüyle sevişirdim seninle yolunu bulurdum sen çekimli gecelerde uyanırdım boşluğunda kan kızıl bir güne şaşkın yolculuklarımda kaybeden ben ışık saçan gözlerin olur karanlığı delen sen hep dolunay ben hep bir kör eben içtiğim suda dolar taşardım haznenden