Omuzumda Gençliğim

Bugün senden kalan ne varsa bir bir çıkardım içimden. Bir mendil gibi katladım çocukluğumu, Yası tutulmamış çocukluğum... bir köşesine gençliğimi koydum, Cenazesi kalkmamış gençliğim öbür yanına söyleyemediğim sözleri. Bir yumru gibi taşıyorum yıllardır Bir tarafta sen kaldın ötesinde ben Öylece duruyordun yıllardır dokunmaya korktuğum bir yerimde. Ne kızdım sana ne de “neden” diye sordum. Bazı şeylerin hesabı tutulmuyor; insan yalnızca ömründen eksileni fark ediyor. Ben çok yaşadım seni. Bir ekmeğin son lokması gibi sakladım ağzımda adını. Bir kış sabahı gibi üşüttüm kendimi senden sonra. Bazen bir yabancının yüzünde sana benzeyen bir şey gördüm de başımı çevirdim. O koku ne zaman tanıdık gelse İçin için içimi kemirdin.. Bugün ilk defa ellerim titremedi. Senden kalan son hatırayı da aldım avucuma. Öpemedim, Basamadım bağrıma Yalnızca baktım. Meğer yıllardır bir ölüden değil, ölmüş bir ihtimalden medet umuyormuşum. İşte onu bıraktım. Sessizce. Bir ses inledi kullaklarımda "Helal ediyor musunuz?" Ardından üç kere “Helal olsun” dedim. Birincisi yaşadığımız her şeye. İkincisi yaşayamadıklarımıza. Üçüncüsü bunca yıl sonra kendime dönmeyi becerebildiğime. Sonra omuzladım geçmişi. Ağırdı. İnsan kendi gençliğini sandığından daha zor taşıyor. Bir adım attım. Sonra bir adım daha. Arkamdan kimse seslenmedi. Demek ki bazı vedalar tam da böyle oluyormuş: Ne kapı çarpılıyor, ne bir mendil sallanıyor. Sadece insan kendi içinden birini çıkarıp toprağa veriyor. Ben bugün seni değil, sana dönecek tarafımı gömdüm. Üstüne de bir avuç suskunluk attım. Sonra ellerimi yıkamadım. Kalsın. Belki insan bazı şeylerin toprağını ellerinden tamamen çıkaramıyor. Toprakla insan özüne rücu ediyor Ama yürüdüm. İlk defa arkama bakmadan. Ve içimde yıllardır açık duran o yer kapanırken, kimse duymadı. B e n d u y d u m!