Benim Babam

Bir duayendi bir âlimdi sanki Sevgi dolu aşk dolu gibi Herkesi sever herkesi sayardı Ama ençok kendi sevilir ve sayılırdı Akıllıydı hep dogru konuşurdu Aklını dogru zamanda kullanırdı Bizlere önce insan olmayı ögretti Ama çocuk yaşta yetimde bırakıp gitti Kardeşim küçüktü anlamazdı. Babamı görünce sevinçten duramazdı. Ben yedi yaşındaydım iyi hatırlıyorum . Onun için babamı herşeyden çok seviyorum. Düşünürdü herşeyi vede çok şeyi Düşünürdü bizi ve gelecegi Yalan söylemez yanlış yapmazdı Belkide bunun için çok seveni vardı Böyle olsun istemezdi Böyle bir sonu hiç düşünemezdi Bize böyle bir acıyıda çektirmezdi Babam olsaydı böyle olmazdı Bir motoru vardı bizi gezdirir Şiirleri vardı bizi düşündürür Bizi bir sevmesi vardı hep güldürür Acı bir sonu oldu bu bizi öldürür Bizler ufaktık sadece ağladık Kardeşim anlamadıgı halde ağladı Annem onun içi,içi yanıyordu Ağlamaktan gözlerine kan oturmuştu İnanmak çok zor böyle bir sona Alışmak çok zor senin yokluguna İnan lanet ediyorum öldügün güne İnan baba seni çok seviyorum diye Haberi olmayan dostları sordugunda İçim dügümlendi gözlerim doldu Diyemedim babam öldü diye Ama onlar anladı gözleri iki çeşme Yaşlı bir amca vardı cenazede şöyle dedi Bir ATAM'a birde sana çok ağladım evlat Bu söz içime oturdu benim Bu söz bana babamın kim oldugunu ögretti Babam diye degil bu sözler Adam gibi adam oldugu için bu dizeler Öldügüne kimse inanamadı Öldügün gün bütün mahalle ağladı. Hüzünlü şarkılar içime dokunur Duygusal şiirler kanımı dondurur Baba diyen birini görsem içim burkulur Baba senin yoklugun inan ölümüm olur . Kızın