Absent ile Mücevher

Karanlık sözlerin balkonunda gül saatleri! Tango, ut ve ağır mücevherleriyle konuşma, aktı yıldızların soluduğu bahçeye, saman yolundan bir kemeriyede oturmuştuk. İki insan, hanımeli salıncak gidip gelince, iki çocuktuk. Ve geniş ağzıyla gramafon, yeşil bir papağandı aramızda, iğne kıvrılır: ta..kıl..ma.. sürüp giderdi sıkıntı ve aşınma vakitleri... Saatler tükendi. Kıvrılıp devrildi eski bahçeye, içinde mücevherlerin eridiği asbest. Zamanın dışında iki hayalet gibi gezinen seslerimiz, buluştu. Koptu birbirinden... Issızlıksa hala ince bir kadın tadı ve karanlık sözlerin balkonuna akan yorgun gül saatleri...