Kamış

Göl, uyanınca ıslanır harfler. Kuğu, mevsime teğet geçer... Teselli bulmaz balkonlarda, şaire asırlar süren bir lanet gibi devredilen emanet: Yarasa Kelimeler! Ney sesleri... Mekansız sesler! Söyleyin, neden hep gökyüzünü işaret eder, içimdeki bu şehri yırtan minareler? Hiçlik - yanık yaseminler! - öylece durur aramızda... Der: Anla! .. Sendeki Aşk'a bir ima olarak gönderildim ben! Ey nasipsiz mevsim, ey tenha keder! Alnım ki süreğen bir fesleğen serinliği, nicedir, gülün asri hallerinden yorgun, derbeder. O kuğu, akşamla dağılan ney, üflenince... gövdem usulca hilkate değer.