Violette Noziere

Geceleri cam ayakkabısıyla uyuyor. Su burcu bir kadın... Yıkıntılarında ölü metal ışıltıları saçan jaguarların dolaştığı şehirde... Danteller, ipekliler, safir rüyalar içinde... Birden, eşyaya altın temaslar bahşeden parmakları, alamet lerin birbirine karıştığı bir kart açıyor ömrüme... Ve fısıltıyor usulca: 'Hiç korkma benim dokum cam.' Zamanı durduran bir tılsıma hapsediliyoruz böylece... Sen, ihtimaller prensesi! Asırlarca o zehir yeşili mermerin içinde cam bir tebessüm gibi uyuyan sevgili! .. Söylesem, cisimleşir artık sözler. Oysa biçare kelimeler, bir kalbe ne kadar da yakındır? Kardeş ruh, Violette Noziere! Bilseler, şairin bir masaldan çaldığı cam ayakkabı, uyuduğu bu kağıt - aynadan şimdi bize neler anlatır? - Ah bir bilseler! ..