شمارهٔ ۶

حریم عصمت آنگه ناقه عریان سواری ها نگون باد ازهیون چرخ این زرین عماری ها سراری عز و دولت را ستیزه چرخ کرد آخر به دل دولت به درویشی عوض عزت به خواری ها یکی چونان که نیلوفر در آب از اشک ناکامی یکی چون لاله در آذر به داغ سوگواری ها نه تن از تاب آسوده نه جان از رنج مستخلص نه دل از آه مستغنی نه چشم از اشکباری ها زبون بر دست بیگانه روان در چشم نامحرم نوان در کنج ویرانه به صد بی اعتباری ها نه از اقبال پیروزی نه از ایام بهروزی نه از اختر مددکاری نه از افلاک یاری ها یکی چون چشم خود در خون ز زخم ناشکیبایی یکی چون موی خود پیچان ز تاب بی قراری ها نه اینان را نهفتن روی دست از چشم نامحرم نه آن بی چشم و رو نامحرمان را شرمساری ها عنا محرم بلا برقع سرا بی در ستم دربان غذا خون فرش خاکستر زهی حرمت گذاری ها یکی بیمار و مسکین خشت و خاکش بالش و بستر یکی لخت جگر بر کف پی بیمارداری ها نه از تیمار و رنج آن را تمنای تن آسایی نه از آسیب بند آن را امید رستگاری ها گدایان دمشقی را نگر سامان سلطانی خداوندان یثرب را شمار زنگباری ها نبیند تا چنین روزی دریغا دسترس بودی در آن روزت که سر غلتان به پا در جان سپاری ها چو زال از سوگ رستم بر به گرگان ماتمت گیرد ز بهمن در فرات ار فوت شد اسفندیاری ها