O Aşina Yer

O dost bilir; büyük oynadık biz, fikirlerin zirvesindeki güreşte... ardımızdan çıkacak yazdıklarımız dengini, rengini, cengini soluduğumuz memleketin edebiyat güneşindeki o aşina zirve yere! Bir zamana sığmayacak belki o sedef işlemeli elmas cümleler... neye yarar? biz görmedikten sonra diye düşünmedik kalem, yenilgiyi tatsada ucundaki kırılışta... bizim fikirlerimiz tuş olmadı cehâlete toprağa kazıdık tırnaklarımızla yüreğimizi! Olsun! Biz yokluk hikmetinde yatsak ta onlar, hoşluk nimetinde kulaç atacaklar canlı yürek alkışları seslerinde... bulutların hüzünleri çiselerken, yaprakta! Hani birde var ya; inanmayana masal, inanana yasal, bir hayâli reekarnasyon meselesi başka nedende, aynı can ile bir başka beden eşgâli... bilinmezliğin içinde, bir çözülmezlik işgâli! Savunmadık doğruluğunu... inanan gitsin, inancındaki doğru yolunu! Kimbilir? belki bir saygı duruşu durur bir gün aynı can, tanımadığı kendi bedenine... kaçmalığın, açmalığındaki süreklerde! Kimbilir? halâ kaç beden vardır, o derinliklerin içinde... bana bir yerden aşina amma deyipte dalan, o sedef işlemeli fikirlerin içine ama bu memleket aşkında, ama başka memleket, aşkındaki yüreklerde! Not; ...değerli hemşehrimin bir yapıtını sayfalara taşıma onurun ta kendisi kalması dileklerimle! (Bu şiir Ahmet Durgut'a aittir. Şairin izni ve bilgisi dahilinde burada bu isimle yayınlanmıştır.)