Ayrılık Sonrası

(güneşin batışı ile) sonsuz çokluktaki hüzünlerden bir seçki yaptım başka şairlerin içli dizelerinde demleniyorum.. dudaklarıma yalnızlık şarkıları yerleşiyor söylemek istemesem de,anlamsız gelse de sözleri acımasızca dökülüyor bu ezgiler yüreğimden. gemiler geçiyor uzaktan canhıraş çığlıklarla sensizliğimi selamlıyorlar. dalgalar bir karaya vuruyor,bir ruhuma. acının rengi ile bulanmış sular hep tersine akıyor nedense. ay ışığı kırık dökük öyküler anlatıyor. gece kuşları bile bir şeyler söylüyor yaşama dair, bir ben anlatamıyorum kendime sensizliğin seni sevdiğimi anladığım gün başladığını. gidişinden kalan ayak izlerini yokluyorum ruhumda bu ayrılık gerçek mi diye, kocaman yaralar geliyor ellerime.. savrulurken zamansız kopuşların rüzgarında her şeyi unutmak istiyorum. gördüğüm ve yaşadığım her şeyi. (bundan böyle) bilmediğim okyanuslarda boğulmalıyım, bildiğim yalnızlıklar beni kandırmıyor, daha önce gördüğüm düşler aldatmıyor. sonsuz kere sonsuz bir kayboluş gerekli bana, karanlıktan daha kara bir örtü olmalı. ancak böyle korunabilirim yoksunluklardan. görüyorum ki,ayrılık sonrası diye bir şey yok hiçlik ve anlatılmaz bir boyutta asılı kalmak var.. işte ben, tüm o şiirlerin kanayan dizelerinde ve şarkıların acımasız haykırışlarında sensiz bir hiç olduğumu algılıyorum..