Üç Kızlar Destanı

dağlar uğul uğuldu üç güzel kız uyandı birbirinden habersiz sabahın kör vaktinde sıcaktı, çok sıcaktı o anda bir baykuş öttü tam üç kez çığlık çığlığa ve bir kartal kanadını düşürdü sabahın koyu gölgelerine Afrika'da bir çöl ürperdi kızlar da ürperdiler kızıl bir renk düştü yeşilin can evine yeşil ağladı kızlar da ağladılar canlı meşaleler ortalıkta dolandı zehir yaladı ipek saçları göz yaşları aynı derelerde buluştu ağıtlar aynı vadilere ulaştı sıcaktı, çok sıcaktı Sillyon umarsızca bakındı bir haber ulaştırmak istedi Selge'ye oysa Seleukia bile görüyordu olan biteni büyüyen buğday isyan etti çatlayan tohum lanetler okudu yazgı utandı kızlar da utandılar insanlığın adına utan ey insan oğlu , utan ! hani sevmek, saymak yaratanı ve yaratılanı hani minnet gerçek sevene? bir yarasa kadar kör bir yılan kadar sağır olduk nedense bir yaşamaktır tutturduk yaşatmayı bilmeden göğümüz gök denizimiz deniz toprağımız toprak olamadı suçluyuz.. utan ey insanoğlu çirkinliğimizi taşıyamadı doğa üç güzel kız silkindiler savaş yorgunu askerler gibi alabildiğine kederli, alabildiğine yılgındılar ''şimdi oturmuş ağıtlar yakmaktayız yüzsüzlüğün bu kadarı olmamalı '' dedi birisi ''Tanrı'ya yakarmanın da bir adabı olmalı, hep istedik vermeden'' dedi diğeri ''hep almayı bildik yüzyıllar boyu'' diye sızlandı üçüncüsü ve ağladılar birbirinden habersiz dönüp dolaşıp aynı yere geldi üç kız sıcaktı, çok sıcaktı göz yaşları tutuştu.