Özlemeyeceksin

Özlemeyeceksin Özlemi şah damarından kesip Ayrılık kanını akıtacaksın ... Özlemeyeceksin Unuttum bitti diyeceksin Aklın kalbine hükmedecek Üzülmek yasak diyecek Sonra Hiç olmayan bir yerden Onun kokusunu duyacaksın Gülüşü alev alev benliğini saracak Kalbin onun adını atacak Sen yine de özlemeyeceksin Ona benzeyen birini göreceksin yolda yürürken Aslında her gördüğünü az çok ona benzeteceksin El ele yürüdüğünüz Başbaşa sokulduğunuz Kutsal belirlediğiniz mekânlar Mıh gibi yüreğine saplanacak Keşke şimdi yanımda olsaydı diyeceksin İçin sızlayacak Gözün dolacak Ama sen özlemeyeceksin Özlemeyeceksin Özlemi risinle zehirleyip Nefesini keseceksin Özlemeyeceksin Ağladığını kimseye belli etmeyeceksin Gözlerin buğulanıp daldığında göstermeyeceksin Kursağındaki keşkeleri tüm gücünle yutkunacaksın "Olması gereken buydu, ben doğrusunu yaptım" diyeceksin "Acaba o da beni özlüyor mu şimdi?" demeyeceksin Artık özlemeyeceksin Pişmanlık duyacaksın Yüzlerce defa kendine kızacaksın "Sen ne işe yaramaz adamsın"lar haykıracaksın "O benim her şeyimdi" itirafıyla günah çıkartacaksın Başını ellerinin arasına alacaksın Hıçkıracaksın sızım sızım Olsun yine de özlemeyeceksin Aradan yıllar geçecek Nihayet her şey küllenecek Belki araya başka aşklar da girecek Sonra bir arkadaşın gelecek bir gün Durup dururken bir anda ondan bahsedecek Darbe yiyeceksin, gardın düşecek Şaşkın şaşkın bakacaksın Hatırlamıyor rolü yapacaksın Oysa içten içe yanacaksın Kor kor kavrulacaksın Buna rağmen özlemeyeceksin Özlemeyeceksin Özlemi kendi ateşinde yakıp Kökünü kurutacaksın Özlemeyeceksin Gözlerinin rengi seni ilgilendirmeyecek Uzun kirpikleri artık büyülemeyecek Saçları düşlerini gölgelemeyecek İpeksi ten gülümsemeyecek Sen mutlusun böyle görmüyor musun? Kabul et işte onu sevmiyorsun İç çekişlerin belini bükse de Tüm takatin tükense de Özlemeyeceksin Asla özlemeyeceksin