Davacı

her sabah ölürken yeni baştan ölüm kirletirken her sabah yeniden ellerimizi ben böyle gelip geçen gemilerin çiğnediği bir deniz kendine savrulmuş bir kül ısıtamayan bir ateş belki de dağıtır özlemini sensizliklere... ben böyle her sabah bir rüzgara s(atılan) nicedir sürgün senin göğüne seni kim bırakmış bu kente? * seni kim kara kitaplar arasında kıstırılmış kendiyle? seni kim kirli suların sofrasında? seni...siyah ışıklar kentinde soluk soluğa soluksuzluğum... daha akarsular emzirir yüzün içimde, ama dışımda en uzak ve en yakın yolcu yolcu...ayaklanmalar gibi yüreğimde! * her sabah ölürken yeni baştan ölüm kirletirken her sabah ellerimizi yüzün senin yalnızlığın adresinde adresinde gül kokar, gül bakarsın seni kim bırakmış bu kente? bir yanıyla keder keder öleyim de bir yanıyla düşeyim uçurum diye! s e n i t a a m m ü d e n b a n a s a v u r a n b u k e n t t e n d a v a c ı y ı m ; g ö z l e r i n d e n d e...