Ey Hayat

ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın aslında yokum ben bu oyunda ömrüm beni yok saysın yaşam bir ıstaka gelir vurur ömrümün çoşkusuna hani tutulur dilin konuşamazsın tırmandıkça yücelir dağlar sen mahlupsun sen ıssız ve kalbinde kuşların gömütlüğü tutunamazsın... eloğlu sevdalardan dem tutar aşk büyütür yıldızlardan yasak senin düşlerin dokunamazsın birini sevmişsindir geçen yıllarda açık gibi bir yara gibidir hala hala çok özlersin onu ağlayamazsın yolunda köprüler çürür sesin, sessizlik sanki bir uğultuda savurur hayat kül eyler seni doğrulamazsın! yapayanlız bir ünlemsim dünyayı ıslatan şu yağmurlarda herşey çeker ve iter anlatamazsın yaşam bir ıstaka gelir vurur işte ömrünün çoşkusuna sesinde çığlıklar boğulur ama bağramazsın... sonra vakt erişir, toporak gülümser sana upuzun bir ömrün ortasında ne hayata ne ölüme yakışamazsın! yazdırmalısın mezar taşına: ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın aslında hiç olmadım ben bu oyunda ömrüm beni yok saysın...