Yenik Serçe

I yaban ve asi dağlara dağılan taylar gibi ve yangın gençliğinin alazında Adana'da yollara dizilmiş garlarla çığlık çığlığa peronlarda çocuklar gibiydi gözleri /adı nevin şarap içer, rüzgar giyerdi geceleyin/ II o, kanadı kırık bir kustu beyaza vurulmuştu kimseler görmedi bir başka renk sevdiğini kimseler görmedi kimseler kirlendiğini /adı nevin hüzün kokar ve korkardı geceleyin/ III 'kendini martılarla bir tutma' derdim; 'senin kanatların yok . düşersin, yorulursun. beni koyup koyup gitme ne olursun!' * o, kanadı kırık bir kustu gülümserken vurulmuştu kimseler görmedi uçtuğunu kimseler, görmedi kimseler öpüştüğünü /adı nevin özlem tüter ve ç(ağlardı) geceleyin/ IV ışığın diyordu: kırılıp düştüğü yerlerden geliyorum; karanlık kördü ve acımasız... ellerimle kırdım ben de kalan kanatlarımı. kanatlarımı kanatmaktan geliyorum... V o bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı. sonra da çift çıkardık. kar yağardı, biz dinlemez, çıkardık! o kentte bütün sokaklar biz yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı; insanlar dar yapılmıştı; çıkardık! kar durmazdı, üşüşürdü saçlarına ve hep bir şeylere ağlardı o karlı havalarda. avurtlarına çarpan kar taneleri gözyaşlarının sıcaklığına çarpıp erirdi... ve acıyan kanat yerleri erirdi... erirdi... biz yan yana, yana yana! yana yana! /o bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı ben yürüsem bütün yollar ona çıkardı/ VI gitti... kanatları yüreğimdeydi kalan elimde minyatür bir kus simdi yitirdim o askın kimliğini h ü k ü m s ü z d ü r /adı nevin, ihaneti tutuşturduk bir sabahleyin!/