Ümit

Bir kuru sesti güneşin batmasi Can çekişen aydinlik kayboldu Karanliklar sardi etrafi Ve birkaç köpek koşup gitti Birkaç serserinin ardindan Gece öksürüyordu Tir tir titriyordu agaçlar Kuşlar çoktan göçüp gitmişti Hain bir sevgili gibi Pencerelere yansimişti kişin izleri Kar yagacakti ölümün üzerine Ve korkacaktik dişari çikmaya Her kiş böyle başlardi bizim köyde Hayat dururdu kuru yapraklar üzerine Insan öldükçe inerdi derine Kiş ile birlikte Ama bilmezdi Sessiz gecenin ürpertisi vardi içimde Kendimle başbaşa kalmanin korkusu Gece karanligi ölüm kokusu taşiyordu Baykuşlar bagiriyordu fütursuzca Yarasalar sessizlige kanat çirpiyordu Kiş geliyordu Gece ise bitiyordu yavaş yavaş Korkum karanlikla kaçiyordu Güneş doguyordu yeniden Renkler dünyayi aliyordu Hayat yeniden başliyordu raksetmeye Insansa ölüme koşuyordu her nefeste Kişin soguk solugu geliyordu yakindan O da terkedecekti yerini bahara Ve ölüm yeniden yaşam olacakti Geceden sonraki gündüz gibi Her yani renkler alacakti