Hasretini Bile Çekemedi

Genç bir çınar ağacının yaprağı gibi Sararmadan kızıla dönmüştü adam Dayanamadı inceden esen yellere Mevsimsiz düştü Hayat denen uçurumdan Küçüktü, anlayamadı ölümü Sormak için annesini aradı gözleri Dimdik duruyordu oturduğu yerde Herkes figan ederken, O, susmuştu Eve dolan ağlama seslerinde sesi Akıtılan gözyaşlarında, Bir damla yaşı yoktu Ağlamak hafif gelmişti acısına... Hep yolunu gözledi, Hep özledi Hayatını paylaştığı adamı Keşke yine seferde olsaydı Gecenin bir yarısı, Belki çıkar gelirdi Her kavuşma biraz da hüzün taşırdı Bilirdi ki, Ufukta yine özlemek vardı Acıtmazdı kavuşmaya gebeyse özlemler Ölümse kavuşmasız özlemin en karasıydı Son kez görsün diye indirdiler önüne Yavaşça açtı yüzünü adamın Öyle bir baktı ki; Bir daha bakamayacağı yüze Binlerce bakışın yerini alsın istedi Artık onun hasretini bile çekemeyecekti Kocaman iki damla yaş süzüldü Süzüldü ağır ağır anıların çizgilerinden Hafifçe kıpırdadı dudakları Ne söylediğini kimse duyamadı Oğlunu çağırdı gözleriyle, Saçlarını okşadı usul usul, Adamının saçları yerine...