Soylu İhanet (!)

Aldatılmış umutlarımı Bırakarak gidiyorum bu şehirden Bir elimde isyan bir elimde sitem Baş kaldırdım geçmişe Tutuklattım acılara yüreğimi Linç ettirdim o kara gözlerine yazdığım sevdamı Duygularımda prangalar Gidiyorum hasretinle sürgüne Uzaklığın en uzak noktasında bırakarak seni Yalancı dudaklarındaki yalancı sevdanla baş başa bırakarak Bir kürek mahkûmu gibi gidiyorum özlemlerin denizine Ayrılık ölesiye ağlayacak belki arkamdan Belki tükeneceğim yokluğunda Belki de göçüp gideceğim hasretinle Ama inan ki uzun sürmeyecek Elimde dağ gibi unutulmuşluğun yetkisi var İndireceğim yıldızların dibinden seni Her gün bir darağacı kurup Hayallerini asacağım bir bir Özlemlerin yürüdükçe adım adım İhaneti hatırlayıp Senin kurşununla vuracağım yüreğimdeki seni Ve mevsimlik bir elbise gibi hasretini Tez gelen baharda soyup Fethe çıkartacağım gönlümü sensiz diyarlara Avutulmaktan öte gitmeyen sevdamı Alarak gidiyorum bu şehirden Bakma simdi bulutları kuşanan gözlerime Böyle buruk böyle acı olmayacak bakışlarım Korkularım yüreklenecek Ve atacaklar sensizliğe imzayı Unut şimdiden Unut aşkına pervane olduğumu Zerre zerre hücrelerime seni doldurduğumu Uykusuz zindanlarda sabırla düşlerini kurduğumu Unut şimdiden İhaneti hatırla, nefreti, isyanı hatırla Ve de sakın aklından çıkarma Sevdaların menfaat köprülerinden geçmediğini Darphanelerde değerinin biçilmediğini Aşklarda en keskin nişancının ihanet olduğunu Sakin aklından çıkarma Saltanatı bitti artık köleliğimin Zincirleri kırarak gidiyorum Soylu ihanetini sana bırakarak gidiyorum Bundan sonra tükeneceksin Bitmezcesine çoğalırken bende Tükeneceksin Hiç yaşanmamışçasına hem de