Söz Deyip Geçme

Söz marifet değil manası yoksa Esrarı hikmeti özden gelmeli Muhabbet kurdurur ustası çoksa Bir bina ki harcı gizden gelmeli Söz ettirir elbet kişiye hürmet Bilmez nerden bilsin nedir ki kudret Ehli dilden olan kazanır kıymet Kullanan işini iyi bilmeli Söz deyip de geçme düşün derince Zehrini bal eder yeri gelince Kimi kurşun olur nefret giyince Riyadan öfkeden uzak kalmalı Ahenkle dizilir sözler ki dile Billurdan saraylar kurar ehline Bir çağlayan olur akar nehrine Gönülden gönüle şevkle dolmalı Sözdür dile balın tadını veren Gözü gönlü açıp cihanı seren Ehli kemal olur bu sırra eren Evvelden ezele haber salmalı Mana ile birlik bir dizilince Şevk ile dinletir işi bilince Söz sahibin eyler yüceden yüce Söz dediğin biraz yüze gülmeli Onunla açılır rahmet kapısı Onunla alınır gönül tapusu Onunla kurulur iman yapısı Mayasında ilim irfan olmalı Her sözün bir vakti bir eyyamı var Mekânı kurduran bir kıvamı var Sohbete tat veren bir ilhamı var Dinledikçe bizi bizden almalı Özay der, söz ilim hikmet işidir Gönül binasında özün eşidir Ustası elbette erdem kişidir Uyum sanatıyla gönül çalmalı