Öpme Avuçlarımdan Ben Kokarsın...

Z Zafer Zengin Etnika
0 Altın Yaprak
haylazım hani deniz maviydi terk edilmiş şehirde kuşlar gezerdi ben korkarım bilirsin gecenin sessizliğinde bırakıp gitmeye bir şey söyle, şiir gibi sessizce bak yaralı martılar burada yok bir kaçı bir kaçı yorulmuş bir kaçı bilmem hangi koyda nasılda vurulurlar koyunlarda tutma ellerimi utanırım öpme dudağımı kırılırım bak ne yaptın mutluluğa ağlattın sayma saatleri sana günler bıraktım ne liman olsun gözlerin ne de çığlık ellerin körpeliğimize ver bir kez yandık o yüzden şiir kanadık beni al şimdi mor gülleri olan sandala bırak yüzmeyi öğrenebileceğim kıyıya annem diyor ki; balık yemek, deniz iç'mek demek değildir biliyorum bunu bir böğürtlen kopartıp ağır tokmaklarıyla kapı çalar gibi en çokta taş keser gibi kör çocuklar doğuruyorum susuzluğuma beni öpme dudağımdan, ben şairim ne maviyi bilirim ne de yüzmeyi ne çok martın var sonra alır gidersin beni beni öpme yüzebilirim sen; korkma, bak birkaç kulaç atsan sonrası kolay ne zaman su gözlerimi geçse şarap sanıp dip yapardım ve dalarsam bir gün sakın beni çıkarma öyküsü yoktur kalamarların ne de yunus tanımışım öpme avuçlarımdan ben kokarsın ve sarılma su'yum akıp gidene tutunamazsın

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.