Yalnızlık Ya Da Sardunyalar Açarken

Yalnızlık sağaltılmış antik sanrıdır Kurşuni heykel gibi durur hüznüyle Babil Asrın cefasına yedi başla yazılmış tanrı Gezer şehrin ortasında Hürrem ve Mihrimah Yedi iklim üstünde uçar ebabil Vay ki bıçak kesmez Karanlık, karanlığın düşmanıdır Sor ki İstanbul, Kızkulesi'nde elem Martılar Haliç'i seyretmekte gün boyu Rüzgarına yıldız düşer geceden Üsküdar'dan Beşiktaş'a bir vapur gider Yüreğim yüreğine değer inceden Elem dikenlerine basarak yürüdüm Sırtımda Akdeniz'in Roma hançeri Ham duvarları yıkarak geçtiğim İki denizin buluştuğu yerde ne Hızır ne Musa Asi bir haykırışın içindeki son dua Gül diyarında gülden özge yok bildiğim Yüreği törpülenmiş kasırganın mutluluğu Ne şaraba dudak sürer ne Mona Lisa'ya Kanatılmış isyanların türküsüyle dönerken dünya Henüz döl vermemiş babaların kasıklarında Rahme budanmış yolculukların vebasıdır Amentü billah ki sözlerin aşka dönen muştusu Gözlerinde geceler boyu yürüdüğüm ıssızlık Sakin sularda tek bir harfe dönüşür Yalnızlık, sağaltılmış antik sanrıdır Yüzyılların içinden damıtılmış saf yürek Soğuk kutuplarda bahar kadar gerçek Kaf dağına yürüyüşün bir diğer adıdır Sana yazılan harfler turuncudur alfabede Ham dudaklarım eflatun Gidilmemiş diyarların yanık buğday tenidir Katıksız çıktım yola yalnızlık kitabından Boş yanlarıma kavgayı yükledim helalleşerek Sabır adın oldu yüreğimde duruşun zindan Seni hangi adın ile çağırmalı Adı konulmamış çocuklar anne göğsünde uyurken Hangi zamana gitmeli senden uzak Çağdaş kelimelerin arasında ileriye bakarak Hangi antik mezarlarda aramalı seni Nerede beklemeli seni gün batımında ey yar Elem yüreklerinde sardunyalar açarken