Bir Şehri Öldürmek

Az önce bir kadın gitti bu şehirden Az önce başladı bu şehir göçmeye kendinden Bir keski çoktan başlamıştı işlemeye Bir şeyler yazılıyordu Bembeyaz mermere Az önce bir kadın gitti bu şehirden Sokak lambalarının ışıkları titredi önce Sonra aşina caddeler boğuldu karanlığa Boğuk boğuk çocuk ağlamaları karıştı uzak siren seslerine Yaşam ıslığı yarım kaldı şehrin dudaklarında (Şehir korkuyordu kendi sesinden) Az önce bir mezarcı kazmaya başladı Öylesi ağır ama derinden Az önce bir kadın gitti bu şehirden Şehrin yıldızlarını bavuluna doldurarak Bir bavul kadar bomboş kaldı şehir Bir yalnızlık kuşatmasıydı bu Kapkara bir keder karantinası gibi Bir hüzün istilasıydı bu Ve şehir az önce yenilmişti, haritalardan siliniyordu Artık tüm saatler Tükenmiş bir soluğu gösteriyordu Az önce bir kadın gitti bu şehirden Kendini terk ediyordu boşaltılmış bir şehir yalnızlığına Uğultulu bir devriliş dev ağaçlarda Gök devriliyordu şehirin üzerine, şehir yağıyordu hıçkırıklar içinde Gidiyordu işte tüm kalanlarını da başka bir şehire vermeye Ve çoktan verilmeye başlanmıştı Ölüm ilanları gazetelere Az önce bir kadın gitti bu şehirden Tüm yanılsamalarını yüklenerek Somuttan soyuta, Varlıktan yokluğa, Hepten hiçe bir yolculuktu bu Bir kuşun devrilmiş bir ağaç gövdesine yuva yapmasıydı bu Bir tırtıl ölü doğacak kelebek için kozasını örüyordu Bir imam ağır ağır çıkarak merdivenleri Bir yaşamı mırıldanıyordu Az önce İntihar hazırlıkları içinde Bir cinayet işlendi düpedüz Bütün şehir gözlerini yumdu Katili bir ben gördüm Az önce bir kadın gitti bu şehirden Ve ben az önce öldürüldüm...