Çırpınış

Ne oldu da böyle oldu. Sebepsiz ayrılışların içindeki yüzdelik payımı sorguluyorum. Tesadüfleri gerçeğe dönüştüren, Beni birilerinin hayatına sokan sonra durduk yere Hiç tanımadıkları insan yapan bir güç var; O'nu tanıyorum, beni deniyor biliyorum. Başlayan ve biten uzun konuşmalar, kısa ve özlü sohbetler, Kafiyeler, espriler, şakalar, gülümsemeler, Yaşanan ve biten tüm diyaloglar bir bir aklıma geliyor şimdi. Emek verilen ne kadar yaşanmışlık varsa "peki istediğin gibi olsun" Sözüyle bir anda nasılda bitti. Sorguda birinci günün ilk saatlerindeyim Sanırım ağlamaklıyım ve sanırım dönüş için yol arıyorum. Yol diye nitelendirsem bu son cümlenin getireceklerini bitmeyen, Uzun ve kendi etrafında ring yapan bir otobüste başlayan bir yolculuk olurdu. Dönüp dolaşacağı nokta belli, Kendi etrafında sürekli tur atan bir otobüs yolculuğu şimdi başlayan. Beni ağlatan bu hüzün, bir ayrılık, Çaresizliğin içindeki çırpınış, boğulma hissi veren bir karabasan. Beni bu kadar uzağa sürükleyen senaryo da Hep kaybeden olan üçüncü sınıf rollerin kahramanı, Yürekli ama mahçup, delikanlıyım, ağlıyorum utanmadan. Biten ve yitmiş olan, başlamamış bir aşkla Kendi dünyama dönüyorum ve canım benim Senin isteğinle hayatından çıkıyorum. Ve kabul ediyorum suçluyum.