Aşk İzdüşümleri

Gece ağarıyor göz bebeğimde. Tutuluyor yaralarım, tutuluyor ay'ım aşka. Bir ân-ı seyyâle gibi geçiyor önümden bu tutulma; geçiyorum ömrümden, aşka tutula tutula… Vefâ, sızım sızım yakarışta. Sînemde kararan bir ışık… Harflerim gece sükûnetine dolanıyor. Soluyor yüzümde kadîm gülüşleri hayatın. Mahzenimde umut kalıntıları araştırmadayım, tezim aşk ve ölüm. Uzak bir gülüştü gördüğüm. Hepi topu bir sızıntı, iptilâ şâhikalarından şerh edilen gönlüme; şerhâ şerhâ bırakan her günümü. Sızıyorum geceye; içimde bir sancı, devşirme usûlünde. Usul usul kararıyorum. Serden geçemedi geçitsizliğim. Gecikmişliğim vefâya; çün, tozlu raflardandır indiğim. Bir küçük harf kadar varlığım, ayrılık kadar ağrılıyım… Aşka muştulanmaktı tüm duâlarım. Küçük bir kız çocuğu, açan minik ellerini ve dillendiremeyen acılarını… İşte orada, hep o olarak kaldım. Kaldığıma inandım; inandıkça sınıfta kaldım. Saflığıma aldandım… Meğer ne çok yıl geçmiş üstümüzden! Alışkanlıklarımız infâz eder pek çok kareyi hayat sahnelerinde. Alışamadım çocuk gözlerimden ırak kalmaya, alıştıramadım yüreğimi yeknesak düzlemine dünyanın. İçimde bir çocuk ağlıyor durmadan; susturamadım… Konuşturamadım… Satırlar arası bir yolcuyum şimdi; sevdâya remz olan sözlerin terennümcüsü. Bir seyyah gibi düştüm şehrinize. Seyrangâhım aşk izdüşümleri