Dilfigar

Kayboluyordu gece Ay damlayan saçlarından Tutsak gönül ezgilerini besteliyordu Uzansa tutacaktı sitemini İstemedi varsın gitsindi... Ölüm kefenine sevdalı Kalp sevdasına vefalı... Ağır bir yazgı bu Dil-figar Kaç sancılı an ki payına düşen Yıllardır tükenmedi ızdırabın Tut nefesini Küle döner bu izdüşümü mevsim Aynaya yansıyan umudun hârı Eritir aşkın sadakatini Dinmez bu ağrı Kıyametidir tutkun hislerinin... Tenhalığında ihtirasını gizlerken hayat Düş yorgunu telaşların üşütür Dil-figar Kırışık sabahlara uyanırsın Mahzun gülüşlerini dağıtırsın güneşe Güneş solgundur karanlıktır bir yüzü Görmez misin Dil-figar Kapama gözlerini Her uyanışın da bir siyahı var.. Renkler büyütüyor yine hüzün Uçurumun eteklerinde Yeşile hasrettir ikindi Kızıla dem vurur akşamın gizi Çek gözlerini ufkun üzerinden O seni hiçbir vedanda sevemedi... Dualar ekti yıldız yıldız toprağın bağrına Sabrın dikenlerini topladı sessizce Kanayan ne çok şey vardı içinde Süzüldü kirpiklerinden Yitirdi inancını sevda yanılgısı Susmak vakti şimdi Dil-figar Lâl çiçeklerin susuzluğa mahkumluğu gibi Sus ! Sus ki Ağlasın yağmurunda yüreğinin sesi...