Uşşak-ı Dil Figâr

İnce sızılar halinde Taa içimden usul usul bir sancı akıp gider Kanlı yapraklar gibi hışımla geçti günler Dün müydün sen... Yoksa çok öncelerden bir gülüş müydün? Şimdi hangi mevsimi kulaçlar dünya Ve aldan mora çalan o masmavi gecede Kocaman bir gül gibi öpüp kakladığım başın Göğsüme bastırdığım ellerin gerçek değil miydi Sen gerçek değil miydin O ıssız adadaki yosunlu deniz fenerinin Korkunç fırtınalarda tükenen en güzel düşü müydün Şimdi yalan ve gerçek her şeyden Geriye susmayan bir ah-u zar kaldı Ve sanki çok eski bir gramafonda çalan Kanayan bir uşşak-ı dil figâr kaldı... Eskimiş bir sarıda döncnir durur saatler Saniyeler bir ileri bir geri Bir demet menekşe mi- bir hain öpücük müydü Uçurumlar aşarak peşinden delice koştuğum sonsuz Üzerime kilitlendi umudunun kapılan Ve kırkıncı odaların sende kaldı anahtarı... Anladım sonsuza dek tutsağım bu sancıya Seni bir daha görmeme iznin yok-anladım Ve deli rüzgarlarla sarı yapraklar uçup giderken ömrümüzden Ahınla yanarım ben küskünlüğüm kanar sitemimi kusarım Gecenin uğultusunda sesim kan seli duyamazsın... Ömrüm ki Kapıları kilitli- perdeleri örtük- mumları söndürülmüş Bilmediğin uzaklarda faili olduğun ömrüm Yanar gider için için tükenir Sen bilemezsin Oysa bu kahpe İstanbul' dan sormak isterdim Senin adın ne? -Belki adın da yalandı Belki de hiç yoktun- tezgahlanmış bir düştün Gerçeksen - yaşıyorsan bir yerlerde Artık kapılarımı açma- kapalı kalsın camlarım Anahtarını fırlat zindanımın bulunmazlıklara Benim onurlu ömrümden kalan bir avuç kül Sevdalara maya olur gün gelir Sen göremezsin... Gün olur unutulur giderim bu ince sızılarda Ömrümden geriye kanayan coşkular kalır Sararmış sayfalarda yırtılır gözyaşlarım Ne yüreğimdeki hançer ne kanayan rüzgâr Bensiz de çalmaya devam eder gramofonlar Boşluğumda hazin bir uşşak-ı dil figâr kalır