Sürgün

Sürgün zamanlarda düş yorgunu umutlar Gecenin ıssızlığında Hep o rüzgarın sesinde kalbi dualar… Mateminde siyah bir perde asılır geceye Bulutların peçesinde saklanır huzur Ardır sevda gönül yazgımda Mecalsiz damlalar süzülür hayat çizgimden Sildim tüm muradımı kırgın mevsimlerden... Son güz ve son yaprak Yitirilmişliğin en mahrem kuytusunda sakladığım Varoluşumun hakiki çizgisi Ellerimde bir avuç toprak… Hani acıyı yudumlar ya gözyaşları semânın Mazlum misali âhı var bende ki intizârın Sürgündük Acımasızlığına hayatın Ertelenmiş vuslatlarının hüzün gemisinde Dingin bir limana hasretti ufuklar Karanlık şafağa gebe… Zemheride kalmış kanayan bir kalp Ömrün yıpranmış musikisinde Her dem aynı şarkıyı söyler dudaklarım Yine yüreğimi inciten o suskun beste... Zindanında bir avuç hüzün bıraktım sevdanın Zerrelerinde anlamı kalmadı ahde vefanın... Sürüldük Acıların en katmerlisine Kızıl bir güle dokundu kalem Gururu unuttu mısralar Mahkumiyetin edasıyla Kederli yalnızlığın unutulmuş diyarında... An ki Dökülüverdi gönül dilinden sessizce Ey sevgili! Bir yüreğine sürgündüm Bir de gözlerine...