O, Sen Değilsin

Haberin yok günlerden, bırak her şey değişsin, Üsteleme kederleri, üzüntüler geçişsin. Küskün aynalarımdan gözlerin görünmüyor Yüreğimin çarptığı, istediğim; değilsin. Senden bana kalan her şeyi doldurdum bir bavula ve -hiç çıkmayacağım bir yolculukta yanıma alırım diye- kaldırdım mevsim dışı elbiselerin yanına… Unutulmaya terk edilmek nedir bilir misin bilmiyorum ama unutulmaya terk ettim her şeyini. Unutmak yoktur, hatırlamamak vardır bilirim, seni hatırlatacak her şeyi çıkardım günlerimden, aklına ne gelirse; sevdiğin kitapları kaldırdım kitaplıktan, gönderdiğin mektupları, kartları, doğum günü hediyelerini (elinle ördüğün atkıyı, kazağı, gömleği, kravatı, tişörtü…) , sevdiğin şarkıları, söylediğin türküleri, kâğıt mendillere yazdığın şiirleri, çektirdiğimiz fotoğrafları, isimlerimizin baş harfleriyle yaptığın dantelleri, onları, bunları, şunları; her şeyi doldurarak bu bavula, çıkardım günlerimden… Seni çarpan kalbimi yokluğunda kimsesizlerin geçici sevinçleriyle doldurdum, düşlerine yol oldum; kimsesizleri ziyarete gittim. Her terk edilmiş yüzün yerine seni koydum, evlatlarının bir kuruma terk ettiği her yaşlı insanın yüzünde bir daha terk ettim seni. Annesi, babası ve hatta kimsesi olmayan çocukların kanayan yüreğinde unuttum seni… Hediyeler aldım çocuklara, gelişinde yollarına sereceğim diye büyüttüğüm tüm gülleri bu anne babalara verdim, öptüm ellerinden, gözlerinden öpmeyi o ellerde terk ettim. Boyacı çocukların sandıklarında sana alınacak hediyeler için biriktirilmiş paraları bıraktım, yoksul tanıdığım kim varsa dolaplar dolusu sevdiğin elbiseyi verdim… İçimde sana kalan son sevgi kırıntısını pencereme konan küçük, kanadı kırık güvercin yavrusuna verdim, sağaldı yaraları, büyüdü, salıverdim doğaya. Görüyorsun ya, içimde ne sen kaldın, ne sana dair bir şeyler… Adına şiirler yazmak istesem, bir yazıya adını versem diye çok uğraştım bu anlattıklarımdan sonra, olmadı, unutmuşum adını! Yüzünü çizdireyim istedim ressam bir arkadaşa, olmadı, unutmuşum yüzünü! Seninle baş başa bir veda çayı içeyim istedim, o da olmadı, unutmuşum çayına kaç şeker attığını… Unutmak böyle olur anladım, anımsamamak sana dair hiçbir şeyi. Artık kimin ihtiyacı varsa, kim hak ediyorsa ona veriyorum yüreğimi. Dostlarımdan ve ailemden başka kimseyle paylaşmıyorum sevgilerimi, özlemlerimi, şiirlerimi, bilgeliğimi, ahmaklığımı, hiçbir şeyimi! Seni ve sana dair bir şeyleri paylaşmam söz konusu bile değil, çünkü sana dair hiçbir şey kalmadı elimde... Dün gece rüyamda bir kadın gördüm, titreyen ellerinde gözlerini ayıramadığı bir resim vardı, gözyaşlarını siliyordu kirli bir mendile. Kimsesizliğini söyleyeceği kimsesi yoktu belli ki, kanayıp duruyordu boyuna; sana benzettim… Annem gözlerimden öperek uyandırdı, beni sonunu göremeden bu rüyadan, yeni güne. Sen değildin sevdiğim o insan; içimden terk ettiğimdin sen; uğruna ter döktüğüm, sağanak yağmurlara özenen gözyaşlarımı döktüğüm, yarına mutlu ulaştırmayı temenni ettiğim insan sen değildin, annemdi…