Uçurumun Kenarında...

Ha düşeceğim... Ha düşeceğim... Arkamdan beni yakalamaya çalışanlar var... Ve onları tutanlar... Ya da tutunamayanlar... Gidiyorum... Ve biliyorum, bu gidiş imkansız bir ayrılığa sebep olacak... Lakin yine de biliyorum her ayrılık yeni bir başlangıçtır... Gülen insanlar görüyorum... El ele yürüyenler... Ulu orta öpüşenler... Bisikleti olan bir çocuk... Ve bu çocuktan "bir kere sürebilir miyim" diyen başka bir çocuk... Rüzgarda eteği savrulanlar... Ve bu anı fırsat bilip pusu kuran erkekler... Okuldan çıkan çocuklar... Hareretli hareretli konuşmalar... Yağmurun altında koşanlar... Kırk yaşına inat el ele yürüyen çiftler... Birine aşık bir kız... Ve bu kıza aşık başka bir oğlan... Elinde peçetesi ağzını silen bir şehirli... Soğuktan akan burnunu koluna sürüp silen benim çocuğum... Ve daha yüzlercesi... Fakat yetmiyor bunlar beni yaşatmaya... Sonra annem beni çağırıyor... Yemek soğuyacakmış... Gülümsüyorum... Ve ölmeyi erteliyorum... Her şeye rağmen yaşamaya devam... Yoksa hayat gerçekten güzel mi?...