Yorgun Yolcu

Eskil sokaklarında anıların dolaşıyorum, öksüz bir çocuk gibi yüreğimde kırık bir dal sızısı ve soluk ürpertisi bir yaprağın bir dost izi arıyorum, kirlenmemiş bir bakış çocukluğumun ince sızısından kalma alıp götürmek için uzak bir kıyıya uzak dağ doruklarına bakıyorum daha uyanmamış sabah, bahar ve yaz uyanmamış ah! … güz yağmurları iniyor, acılar ve ihanetler üstüne çırılçıplak ve sevgisiz kalmış bir şiirim kimsesiz bir kış sokağında ah! gülen gözleri menekşelerin, munzur bakışlı ceren geçtiğim tüm kıyılara kırık gözyaşlarımı bırakıyorum ince duygularımı toplasam avuçlarım kanar bütün baharlara geç kalmış, yorgun ve yaralı bir yolcuyum heybemde türküleri unutulmuş bir şafağın yalnızlığı hüznün ıslattığı kirpiklerimde bütün yağmurların adı gözyaşı. dalgalarını gönül dalgınlığında saklayıp acılarını içine gömen bir denizim ben yüreğime gecenin hıçkırıklarını ve hüznün ince ezgilerini toplayıp hasreti yudumlayarak, kanayarak geçtiğim bütün yollara kırık gözyaşlarımı döküyorum uzak diyarlara hasret taşıyan göçmen bir kuşum ben her defasında düşerek, kanadı kırılarak sevgiye koşan aşklara, acılara, ayrılıklara vurup kendini hayat trendinde sarp kayalardan geçip, şiirler toplayan kirpikleri kırık bir dünyanın teninde ben ki, herkese gül sunan, gül bağışlayan, herkesten gül isteyen sevdalı bir çocuğum kör olası talihine isyan edip bırakıp gönlünü bir çiğdem ile dağ arasında durmadan üşürüm hayatın bu kirli sahnesinde ey sevdamın gülü, ey iki gözü iki damla hasret çiçeğim say ki, günahsız bir çocuğum daha ben ümitlerden, hayallerden uzak nasıl yaşarım gönlümü hangi seherlere bırakıp giderim sen yoksan sen yoksan boğulup gitmez miyim hayatın bu kirli sularında? uçsuz bucaksız bir uçurumun kenarında, yıllar geçip gidiyor işte hayatın sancısına isyan ederek. ömrümün en ince yerinde duruyorum şimdi ipler ha koptu, ha kopacak tut ellerimden iki gözüm umutlara götür beni.... sen sevdiğim, yitip gitmesini istemediğim tek mevsimsin hayatımda.