İstanbul'da

bir tek bu şehrin sokakları mı şangır şungur düş kırığı dolu sadece şairlerin mi yüreğine batarlar ve martılar neden ağlaşmaktalar neden dinleyemiyorum seni İstanbul başka dilleri mi konuşuyoruz yoksa artık sen mi anlatamıyorsun yoksa kendini bu çığlıklar feryatlar mı bastırıyor sesini neon ışıklı sahte gecelerin üç kuruşluk sevdaları mı sindirdi seni ne gücü yeter ne de mürekkebi bir kalemin anlatmaya, sana tutsaklığını yüreğimin susma İstanbul duyalım seni yine büyülü güzellikler sende anlat ki bulalım onu dokunalım yine saçlarına Çamlıca'nın rüzgarıyla kaybolalım mavi gözlerinde yine tepeden bakarak sana dinleyelim yine seni Boğaziçi'nde tarifsiz kederlerle dokunalım sana Gülhane parkından ceviz yapraklarıyla dökül yeniden ayaklarımızın dibine, tapalım sana yine küsmesin şairlerin sana küstürme onları İstanbul bul kendini yeniden bir karanlık dehlizden bul sevdanın adı gözlerimin karası şehirlerin en kocası İstanbul