Virane Öykü

bir ince namenin sesinde aramak seni kızıl kadehlerde yudumlamak geceleri bir fukara dilencinin inlemesi yırtarken gecenin o hazin, o derin, o kör-sağır sesini tahta kokan boş banklara sormak seni yakamoz saçarken altınlarını Akdeniz'e sahilden seyretmek denizdeki gözlerini beklemek seni gelmeyeceğini bilerek beklemek kulak vermek en ücra sese bakmak en olmadık ize ve sevdalanmak hayaline, hayalinin denizdeki aksine bir sonbahar sabahını daha sensiz karşılamanın hüznü şafak anımsatıyor bana sensiz geçen dünü bugünü aynalarda görüyorum sevda uğruna tutuşan ömrümü iyot kokan rüzgar vurur yüzüme bu yangının külünü bu virane öykü hep bir başına koyup gidenlerin ürünü