شمارهٔ ۲
ا ابوالحسن فراهانی
0
Altın Yaprak
زلف و رخ یار مبتلا داشت مرا
هر یک مفتون خویش پنداشت مرا
آخر زلفش دراز دستی فرمود
وز سایه به آفتاب بگذاشت مرا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş