شمارهٔ ۳۵

ا ابوالحسن فراهانی
0 Altın Yaprak
بحمدالله که در قتلم تعلل کرد گیسویش به خون من نشد آلوده دیوار و در کویش شب خود را به زلفش می کنم نسبت وزین غافل که روزی همچو رویش دارد از پی زلف هندویش به قصد کشتنم ترکان مژگانش صف اندر صف به چشمش اقتدا کردند در محراب ابرویش عجب نبود اگر از جلوه بر چشمم نمک پاشد به آب دیده پروردم نهال قد دلجویش به زلفش کی دهم دل گرنه رویش در میان بینم دل من می برد زلفش به جانب داری رویش بر یزای دیده اشک و خاک کویش را به حالش کن که از خونم بسی بهتر بود خاک سر کویش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.