Bilmem Mi Erguvanım

biliyorum hep çocuk kalacak kalbin senin ne zaman yağmur yağsa erguvan dallarına sevinç bir uçurtma gibi yükselecek göklerinde saçlarına dokunan deniz kokulu rüzgar ne ayrılıklara ağlamıştır bir başka usare kokar bilir bu şehirde yalnızlık ne demek bilir hüzün ki istanbula gözlerinden katılmıştır ah gözlerin senin bazen bir şarkıya yaprak yaprak savrulmuştur bilmem mi erguvanım bilmem mi kaç gece ayrılıklar bana seninle tanımlanmıştır mahşeri bir yalnızlığa düştü aşk bu şehirde şairler kan içinde kalmıştır bilmem mi şiirler sokaklarda darmadağın olmuştur çarpıp çıktım gayri bütün kapılarını zaman geçti çöldeyim çoktan toz olmuş mecnun savrulmuş Leyla barlar sokağında konsomatris olmuştur bilmem mi erguvanım bilmem mi ben aşkı ayrılıkla bilmem mi kalbim şu kaldırımlarda kaç kez yağmalanmıştır kim bilir bir şarkı bile kalmaz bizden geride bir kaç kırık anı yaşandığı sokaklarda rüzgar kim bilir belki efkar ağlamıştır yağmurlu camlara İstanbul yağar gün olur ellerin bir gül dalının anısı olur sonsuza saçların bir bulutun düşü buğulanır buğulanır gidersin hicaz makamından bir gece değer gözlerine hüzzam bir yaprak düşer geceye mahur bir bakış kalır bakışlarından bende çok uzak bir yerlerde ağlarsam gün olur bilmem mi erguvanım bilmem mi kalbine bir yıldırım düşer anlarsın yağdığımı bir şarkı çalar gecede "İstanbul İstanbul olalı" hiç görmedi böyle yağmur