Dostyar

bıçaksırtı bir hayatı seçmek kendine tutulmuş sokaklardan geçmek sorgu odalarının müdevvimi yıllar yaşadık gövdemiz baştan başa zulüm izleri sen yüzünün uçurumunda rüzgarlar saklayan dostum bize göre değil bu devran bir bulutlarını sevdim dünyanın gür ve köpük küpüğe akan sınırsız ve ay ışığını bir de işte öyle sev beni başka bir şey istemem devasa bir bataklıkla beslenen kalabalık nasıl özveri ürettir bir ağaç vakurluğunda her bahar silgisiz bir şiire başlar yeniden her gün başka bir gülüşle mütevekkil alabildiğine karşılıksız alabildiğine yürekten bir ağaç gibi sev beni dostum çünkü kalbimde aynı ulu çınarı büyütürüm seninle örümcekler gibi tutunmak umuda örümcekler gibi kementler dokumak yoktan her koşulda doğan gün gibi berrak ve ağlamak kadar yürekten sev beni çünkü gülüşler sahtedir bu devranda bakışlar yalan sözler düzmece beni ağlamak gibi sev çünkü kalbimde gözyaşıyla yıkanmış bir yer ayırdım sana yoldaşlarımızı astılar bizim kanla yunmuş şafaklardan geliriz nice dostlar bıraktık faili meçhullerde ve halkını sevmenin bedelini ödüyorsak hala can vere vere kahpelikler ortasında adam gibi gülmeyi en çok biz hak ediyoruz beni yoldaşların gülüşleri kadar aydınlık sev çünkü o gülüşler kalbimizi ışıtır hala dostum diyorum sana yaramsın ve yarimsin oysa neden aşk dostluğu büyütmesin yediveren toprağında öfkeliyim bunca aşağılık insan içinde sözcüklerden ateş yaratan kimyayı icat ettim tıpkı acılardan ve akkordan imge damıtan örs ve çekiç nasıl ki kalbimin tam alnında kuruluysa devran görmeli ki aşk acının ve yoklukların en kıracında nasıl çiçekler açtırmakta devran görmeli ki bu aşağılık düzenin yükselen değerleri fiyatı olamıyor bir tek bakışının bile beni öyle sev işte