Gece Mutedil Dalgalı

bilmezdim can damarına değen hançeri gülüşün ansızın çölleşirdi cümle baharları yıkılmış yıllar bir koygun türkü keser ağızsız dilsiz gözbebeklerinde gölleşirdi susardın susuz toprakların umarsızlığıyla dalgınlıklarının kıyısında kırık bir ney orada kederden uluyan denizin karşısında hançer işler gibi cana beklenmedik bir anda ölmek gibi deli sağnaklar gibi yaşandı her şey... başka romanlardan çıkmış buluşmuş bir uçurumun başında iki hüzünlü aşıktık akşam son derece akşamdı saatlerce otururduk hüzün rıhtımlarında saçların avuçlarımda rüzgardı derin acılarda damıtılmış bakışın ve kar çiçekleri gibi ipince ellerin vardı öyle kalmış aklımda... gittin ki içimde kanlı bir iz bıraktı seni götüren tren kimsenin kaldırmadığı telefonlardan bir daha gelmeyen mektuplardan yüreği kan içinde bırakan habis bir esrar kaldı boşaldı buluştuğumuz bütün kıyılar denizden çürüyen pervazlar kaldı bitti artık çalınacak kapılar gayrı çalmasın bizi bağlayan şarkılar ve sözlere dökülmeyen sancılar... sancılar... sancılar belki de her şey düştü gece mutedil dalgalı bir hazin rüzgar kaldı