Hüzün Rengi-aşk Kokusu

Kar kokan bir kentin bulvarlarından ak duygularla akan su gibi geçtim senden dağlardan taşıdığım türküler dondu nere gider yürekten birikip de yaşanmamış aşkın coşkusu senin rengin bir ırmağa örttüğün sisin suskusu kokunsa buz kuşkusu yürek gibi çarpan meydanlarında her gün bütün kılcal sokakları buluşur bir kentin oradan duyulur kokusu dedi ki" gri kokar ankara" baharda iğde çiçekleriyle sevişen eylül sarısı bir kadın gülerken kızıl gül yapraklar döken gözleri inanılmaz çocuksu "ankara gri kokar gülüşü gül kurusu" "izmirin denizi kız kızı deniz kokar sokakları hem kız hem deniz kokar" demiş şair izmir yürek hoplatan çılgın fesleğen tüter memeleri çılgın aşk gecelerinden hercai sevdaların kızı... bir deniz şarkısının renginde anar orları gezginci bir şair göçmen kuş duruşlu-bakışı kırgın büyük yürekler solur büyük şehirlerin bulvarlarında nazımın dizeleri mavi giyinmiş dolaşır bayazıt meydanında gülüşü dudağında keder gülünün tutuşur el ele aşklarla kimi taptaze tomurcuk patlayan kimininse deli sağnağı dinmiş ve tam da başucunda o al kan içinde yatan ölünün... belki kentler ve insanlar kokuları-renkleriyle akılda kalır aşkın ve ayrılığın zulmün ve karanlığın dünyanın her yerinde farklı kokuları renkleri yağar ne insanlardan geçtik gülüşlerinde uzanır acının çığraları ve nice şehirler bir yanda sevdalar gül dalı bir yanda hüzün sağnakları insanın ay kokan bir yari olmalı elleri gökyüzü yüreği deniz sözleri bozkır saçları rüzgar bu rezil dünyaya inat aşktan evler kurmalı