Kırık Ayna

anımsa... akşamları bulutların arasında yarasını yalarken güneş tıpkı evsiz bir köpek gibi ölmeden önce ıssızda yapraklarına düşerken yağmur bil ki ben de yağmıştım sana ama rüzgarları sen çağırdın ve beni taşıyan bulut göç etti dönmez bir daha bir sarmaşık gibi büyümeyi reddettin ve kırıldı kalbimin saksısı yokluğundan seni her kırık yerinde nasıl çoğalttığımı gör bak kalbimin o her çatlağında bir başka suretin düşen yokluğundan paramparça olmuş aynanım senin anımsa anımsa... şafak buğulanıyordu... kuşlar deliydi... ben senin gönlünü kaçıran atlı orada su başında bana dedin ki -suyun aynasında yüzünü görüp bakarak hayranlıkla- "sen bir söz ustası olsan da tüm sözler beni tarif etmeye yetmez ey şair" ve ben atımı sürüp gittim... seni kendine sevdalı bırakarak sonra o uzun gecen çöktü ve bir yerlerde kendi aynama bakmadayım şimdi bana bunu yapma aynalara bakma