Pislik Diyalektiği

ben senin gözlerinden aforoz edilmişim yargılanmışım dudaklarından ellerinden hüküm giymişim insana zindan olmaz mı sevgisiz saraylar köşkler yitik bir insanlığın düzlemlerinde cıvatalı bobinli anahtar teslimi aşklar onur yerlerde sürünecekse yılanlar gibi bağrıma basarım da yüreğimdeki yıkıklığı çekilir giderim çoban çeşmelerinin yalnızlığına kalsın bu pislik diyalektiğinde doymaz gözlerinin açlığı yok öyle satılacak tarafımız eyvallah yangınlardan sıratlardan geçmişim her yürek yarama bir can vermişim duygular satılırken gram hesaplarıyla ben bu aşkın mavisini ben bu aşkın yağmurunu yukarda yıldızlar ve ay ışığını ben bu aşkın bulutunu pembesini… belkemiksiz gecelerin koynunda kent salyaları dudaklarının erguvan bahçelerinde işret meclisleri kurulsun bu yürek bu rezillik iklimindense bulutlara ıssızlara rüzgarlara vurulsun be vurulsun varsın alsın düşümü çılgın yelle gönlüm çöllere savrulsun senin kül pembelerinden kovulmuşsam militan yanları evcil kuşa çevrilmeye kalkılmışsa gönlümün coşkularımın boynunda cellat kemendi hesaplara yatırılmışsam dudaklarında ve kent aç kurtlar gibi ulumuşsa ardım sıra ilk taşlanmam değil ki sokaklarında devrimci hüzünler sağnağı gözlerimle çeker giderim ben böyle aşkın kirli bir gök gibi kalsın hülyası ve göğe teğellenen bulutumun yırtık yeri kalsın sarmışım belasını