Su Nasıl Yıkar Kendini

bu sancılı soluklar kaldı geriye kamışlıkta inleyen acı bir rüzgar gibi sırı erken dökülmüş aynalar tanımlar bakışımı sular mı çekildi anlamı ne bu kum sonsuzunun belki dalgalarda nabız vururdu yaşamanın ahengi fırtınaların bile şimdi bildim kıymetini ıssızlığa terk edilen bir kayık gibi unuttum nasıldı denizin rengi... unuttum nasıldı umut belki bir ikindi günüydü ölümünü bekleyen dam dibindeki ihtiyarın yüzünde karlı zirvelerle tanımladılar ki onu ki onu kovalamaklara yaşamak dendi aşılmaz duvar oldu uzaklığının pusu kirli ve yalınayak çocukların kahrolan gülüşlerinde yakaladılar ve her seferinde on beşine varmadan işledi ilk cinayetini gecenin karanlığında söndü mumu ve yıldızlar kadar ırak-titrek-imkansız oysa koyun koyuna uyunmalıydı kardeş ve sevgili gibi bilmedim nasıldı umudun kokusu kendimin celladı oldum her şafak sökümünde gördüm ki hepimiz katiliz haksızlığa sustukça aşk diye piyasaya sürülen her cendere son kalan insan yanlarını yağmalarken coşkuların gördüm ki ilanı aşklarla başlar aşkın ölümü ve herkes birbirini yiyor,neon ışıklı evlerde su nasıl vuruyorsa kıyıya cesetleri gül bülbülü unutuyor kuruduğu yerde ve hep sordum kendime hep sordum su nasıl yıkar kendini kirletmişse