Sürme Beni

kuru güneşler alnacında zaman çarmıhlınmış acıya öyle bir bozkır ki ne desem anlamaz can karagöz dikenleri deler suskuyu aşkın en haylaz öğrencisi ben miyim -bir zaman şiirler kopya çekerdim bakışlarından gitme dedim sana mavi güvercin koma beni gözlerinsiz ölürüm dedim dağılmış kaşanelerden geriye hiçlik kaldı aşkı sor ey yolcu saraylardan kalan yıkıntılardan kendini kabullenmiş mezar taşlarının hazin yalnızlığını aldım işte bir dağın yamacından hangi sevdaya yanmış İyonya akşamlarının ipek bulutlarını topladım zamandan gemiler çıkıyordu limanlara - korsanların ölüme kafa tutuşu bir kadın bir adama sarıldı puslu bir istasyonda kimse bilmiyordu geri dönmeyeceğini sevdiğinin bu son gözleri olarak kalacaktı kalbine yapışmış ay mührü orada ölmeyi bildiler..zamana karışmayı tıpkı tıpkı ikindi gününün dağları aşması gibi ölmeyi tıpkı otlattıkları koyunlarla bir bir vadiden geçmek gibi kavallar çalarak hançer kavlince yaşamışlardı ay eşkalince -bahar işgalince sevdiler onlardan geriye ne kalmışsa toplayıp bu tuzlu bozkırdan kalbimde biriktirdim bin yıllık bir şarabın tortuları gibi güneşin kollarına zincirler takmışlardı-kaç cehennem yaşadık biz sana biriktirdim sana..binyıllardan..binyıllarca acılardan başka ne malım ne mülküm var gayri sürme beni ey yar kulunum çek gözüne sürme beni ney çalar kamışlarda -hayat dediğin nedir isyan birikir dünya..ben ateşgedeyim sabrım dağ dağ sonsuzlar biriktirdim ölüm dedikleri bitirmez sevdayı bulutlar nasıl bitmezse yağmurlarda söz anlatamaz bir derin aha sürgün düşmüşem uçurumlar başından akan sellerle bir aşk ki kalbimin döşümde patlamasıdır kanım çekilir..suları susmuş ağaçlarım kuru bir güneş dökülür dallarımdan bu nasıl sevda dağlar doğururum sancılar içinde -gökyüzü çıkar yarıp döşümü bir deli huruc hasretin en eski mihmanıyım ben yar bir seni sevdim işte ey ömrüm ki hep sana oruç sana biriktirdim sana..binyıllardan..binyıllarca acılardan başka ne yerim ne yurdum var sürme beni ey yar kulunum çek gözüne sürme beni