Topla Küskünlüklerini Yoldaş

topla küskünlüklerini yoldaş topla çoraklara gömdüğün paslı anıları çıkart silkinsin yüreğin yılgınlıkları çok zamandır kullanılmamış silah gibi pakla bir çıkışı olmalı irkilmiş gecelerin işkence odalarında yırtılmış çığlıkları mendil gibi katlamanın elbet bir yolu vardır bir dostun son bakışındaki gülümsemeyi künye diye boğazına as yeni baştan topla yorgunluklarını yoldaş topla çok zamandır sağanakların dövdüğü cehennem sıcağında -zemheri ayazında yarılmış kayalar gibi diklenen kalbini onar süpür kof yılgınlıkları coşkunun rüzgarında sokaklara çık ve bak orada her gözün bebeğinde sallanan bir ceset umutsuz bataklıkta boğulan böcekler gibi birbirine çarpa çarpa kör karanlıkta milyonlar dolaşmakta can havliyle yeniden birleştir ayın kırıklarını düşünü rahvan sür gecenin dağlarına sen susarsan bir daha güneşin öptüğü insan kokan sabahlarda mavi bir kelebek gibi uçmaz çocuklar susarsan kurtulur mu hayat zincirlerinden sevinç nasıl dolaşır atardamarında sevdanın ve kentin gönderinde kara bir bayrak dalgalanmaya devam eder zulum adına kış biter-tavlanır toprak- harlanır umut kılağlanır tırpan-ağaçlar edalanır arala yüreğinin önündeki dağları bilisin önceleyin dağlar baharlanır bahara dur kırık dalın bak nasıl da sevdalanır topla yalnızlıklarını yoldaş topla birer mermi gibi sırala yüreğinin kütüklüğüne hüznün yırtılmış bayrağı küskünlüğün kıyısında dalgalanmakta ve gecede at ılgarlayan umut duy işte hep sana haykırmakta "sen yoksan eksiğiz" bin daha- bin daha