Yaşamın Anlamı Üzerine Dizeler-5

Kimi zaman tüm çiçekler dindiremez kanayan yalnızlığı Başın alıp dağa taşa vurursun Kimi zaman ellerinle boğarsın yüreğini İğreti gülüşlerinin arkasında boğulursun Gün gelir tek çiçekle meydan okursun dünyaya Sol döşünün altında bir kin bombası seyrir Ayağınla belini kırdığın pis bir böcektir korku Ruhunu pazarlayan-yaşlı bir yosmaya dönmüş kentlerin Yüzüne tükürürsün... Gün olur da zaptedemez seni Ne zincirler-ne duvarlar Yağmur olur gül dalına yağarsın Sel olursun çoraklardan akarsın... Bulut olup ağan gönül senin Oysa saplanıp kalmış bir bıçaksın gecenin yüreğine Başlangıçsızlık ve sonsuzluklar içinde Kendi gerçeğin kanar durur derinlerinde Kesilmiş bir ormanın son ağacısın sanki Yapayalnızsın... Bu yürek bir serüvencidir bitmeyen çilelerde Sonsuzda bir şeyler keşfetmenin sevdasıyla kavrulur Yaşamın sonsuz ummanına bir çocuğun bıraktığı kayıktır Fırtınadan fırtınaya savrulur Akıp giden zamanın duvarlarında bu yürek İlk serüvenciden beri asılı duran saz Ve yalnızca serüvencilerin türkülerinde şahbaz... Bir yangın öyküsü bu çok öncelerden başlar Masmavi saçları yıldız kokulu Kimbilir kaçıncı kadın Sonsuz çöllerde kurulu yalnızlık çadırının aralar kapısını Uzun kirpiklerinde hüzün mumları yanar Gözlerinde heyecanı kıpırdar yıldızların Acı çeken yerlerini yok etmek istercesine Yürür serüvencinin ezgi vadilerinde Bulutlarında göçmen kuşlar uçuşur sesinin Bir kadın girer açarak kapısını yalnızlığın Gecenin bağrına saplanan hançeri çıkarmak için...