Yüreğin Dağbaşları

güz kanadı bir hazin şarkıya kesti hazan düşürülmez bir çırpıda bir yaprak değil bu insan şimdi neler söylesem ateş kesilir dizeler şimdi neler söylesem kanayan bir yüreğin dağbaşlarından aydınlığa koşan doludizgin atlılar karanlığın hendeklerini atladılar yalın yürektiler çığ kalemdiler som ışıktılar öyle pervaneler ki yüreklerinde ışık damıtırdılar yakıldılar yıkıldılar kapaklandılar bir düş gibiydiler bu vahşet çölünde gül açan dedik ki geçsin son bahar yüreklerin dalında açan güller düşmesin. sevgilerle örtün sevgilerle örtün güvercinim yüreğimin yarası üşümesin...