شمارهٔ ۱۲۸۳
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
در وقت گل چو غنچه چرا دل فسرده ای
جامی بکش بشادی گل ورنه مرده ای
ساقی شراب تلخ ترا خوشگوار نیست
عیب نمی کنم که چو من خون نخورده ای
سر می زند اشعه نورت چو آفتاب
از چشم های پرده چه در زیر پرده ای
گیرم که مدعی همه عالم ز رشک سوخت
غم نیست چون تو در دل ما خانه کرده ای
خرمن چو گل به باده ای سرو پیش یار
در خاکدان دهر چرا پا فشرده ای
اهلی چه عاشقی که نمیری ز درد عشق
ناموس اهل عشق تو بی درد برده ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş